Geografia społeczno-ekonomiczna – nauka geograficzna badająca różne aspekty działalności człowieka, w tym także konsekwencje społeczne i gospodarcze dla tej aktywności w przestrzeni geograficznej. Jeden z dwóch głównych działów geografii (obok geografii fizycznej). Geografia człowieka nawiązuje do dawnej antropogeografii. Od końca XVIII w. w badaniach geograficznych coraz większą uwagę przywiązywano do człowieka i jego miejsca w przestrzeni geograficznej

Głównymi dziedzinami geografii społeczno- ekonomicznej są:

  • geografia ludności– nauka badająca wzajemne zależności pomiędzy człowiekiem, a środowiskiem geograficznym.
  • geografia osadnictwa– dział geografii społeczno-ekonomicznej zajmujący się rozmieszczeniem oraz układami przestrzennymi wszystkich typów i rodzajów sieci osadniczej.
  • geografia przemysłu– nauka badająca strukturę przestrzenną przemysłu (w skali lokalnej, regionalnej, krajowej, międzynarodowej) oraz procesy czasowo-przestrzenne ją kształtujące.
  • geografia rolnictwa– zajmuje się badaniem wzajemnych relacji między rolnictwem, a środowiskiem geograficznym, bada również w szerszym znaczeniu przestrzenne rozmieszczenie produkcji roślinnej i zwierzęcej na świecie.
  • geografia transportu– Przedmiotem badań jest transport osób i towarów w aspekcie przestrzennym, w powiązaniu ze środowiskiem geograficznym, przy uwzględnieniu czynników społeczno-ekonomicznych.
  • geografia turyzmu– nauka zajmująca się badaniem procesów związanych z turystyką
  • geografia polityczna– zajmuje się badaniem zjawisk i systemów politycznych w ich kontekście przestrzennym.
  • geografia religii– nauka badająca związki pomiędzy przestrzenią a religią, a w szczególności: rozmieszczeniem miejsc świętych (hierotopografia), szlakami pielgrzymkowymi, krajobrazem sakralnym, wpływem religii na rozwój miejscowości-sanktuariów i gospodarki, turystyką religijną.